مسئول حوزه پژوهش اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خراسان جنوبی گفت: جاجیم نوعی گلیم است که در اصطلاح بومی جَجُم (Jajom) اطلاق میشود.
سید احمد برآبادی افزود: در روستای اوجان شیوه بافت جاجیم با دستگاههایی شبیه دستگاههای پارچه بافی بوده و دارای کُلِ کار (محل قرارگیری بافنده و تجهیزات دار) و سایر اجزاء دارهای پارچه بافی است.
وی گفت: شیوه نقش اندازی آن با استفاده از گُله کردن چله و نحوه پدال زدن تعیین میشود که این مورد عمومیت داشته، اما در جاجیم انگشتی روستای اوجان، علاوه بر این، با کمک انگشتان دست و گرفتن متناوب تارها در رجهای مختلف، نقشهای متنوعتر ایجاد میشود.
مسئول حوزه پژوهش اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خراسان جنوبی همچنین گفت: نقشهای به کار رفته در جاجیم اوجان دارای زیبایی منحصر به فرد بوده و نسبت به نقوش سایر مناطق استان متفاوتتر است.
سید احمد برآبادی افزود: از جمله این نقوش میتوان به تخته کَلو ، تخته خُورد ، تخته خید ، گل تفتونی گل ُبر و تخته کَج کَج اشاره نمود.
وی گفت: رنگهای مشکی و سبز و قرمز رنگهای غالب در جاجیم اوجان بوده و علت استفاده از این رنگها ، زیبایی و برجستگی بیشتر این رنگها در مشخص نمودن نقش است.
برآبادی گفت: قدمت جاجیم اوجان بر اساس مصاحبههای میدانی و مستندات تاریخی به بیش از ۲۰۰ سال میرسد.
این مهارت در فهرست آثار معنوی کشور به ثبت رسید.
