شورای شهر، میدان برنامه یا تکرار حضور برخی چهره‌های بی‌برنامه؟

با نزدیک‌شدن به انتخابات شورای اسلامی شهر بیرجند، بار دیگر فضای انتخاباتی شاهد حضور چهره‌هایی است که تقریباً در هر دوره نامشان تکرار می‌شود؛ افرادی که سال‌هاست نامشان در فهرست داوطلبان دیده می‌شوند، اما کمتر نشانی از برنامه‌ای مشخص، نگاه تازه یا طرحی قابل اجرا از سوی آنان ارائه شده است.
گاه مشاهده می‌شود برخی افراد که در چندین دوره انتخابات شرکت کرده‌اند، همچنان بدون ارائه برنامه‌ای روشن برای حل مسائل شهری، صرفاً با تکیه بر حضور مداوم خود وارد رقابت می‌شوند اما پرسش جدی اینجاست؛ اگر این افراد واقعاً طرح و برنامه‌ای مؤثر برای توسعه شهر داشته‌اند، چرا در همان دوره‌هایی که فرصت حضور و اثرگذاری داشته‌اند، آن را اجرایی نکرده‌اند؟

از سوی دیگر، در این دوره شاهد حضور افرادی هستیم که در دستگاه‌های اجرایی و برخی سازمان‌ها مشغول خدمت بوده‌اند و از مسئولیت‌های خود کناره‌گیری کرده‌اند تا شانس ورود به شورا را بیازمایند. حال باید این سؤال را پرسید اگر معیار، خدمت به مردم است، مگر خدمت فقط در شورای شهر معنا پیدا می‌کند؟ کارآمدی در هر جایگاه مدیریتی می‌تواند جلوه‌ای از تعهد به مردم باشد و تغییر عنوان، الزاماً به معنای افزایش کارایی نیست.

اصرار برای حضور در این عرصه، آن هم بدون برنامه، بدون کارنامه و بدون نگاه نو، نه‌تنها کمکی به ارتقای مدیریت شهری نمی‌کند، بلکه این نگرانی را ایجاد می‌کند که شورا به‌جای اتاق فکر توسعه شهر، به محلی برای رقابت‌های شخصی، منافع فردی و قدرت‌طلبی تبدیل شود.

از سویی شورای شهر نباید صحنه جدل‌ها و اختلافات شخصی اعضا باشد؛ تصمیمات این نهاد مستقیماً بر زندگی مردم اثر می‌گذارد و هرگونه تنش و تقابل فردی می‌تواند روند توسعه شهر را کند یا منحرف کند. شهر بیرجند بیش از هر زمان دیگری به شورایی همدل، متخصص و برنامه‌محور نیاز دارد.

انتخابات زمانی به نفع شهر خواهد بود که رقابت میان «برنامه‌ها» شکل بگیرد، نه میان نام‌های تکراری بدون طرحی روشن.
این شهر، بیش از چهره‌های آشنا، به افرادی کارآمد و ایده‌های اجرایی نیاز دارد.

مراقب باشیم چه کسی را قرار است انتخاب کنیم رأی ما، مسیر آینده شهر را می‌سازد‌‌